İsviçre Bisiklet Turum (Bölüm 2)

Yeniden merhaba, bu sefer arayı fazla açmadan ikinci yazıyı yazmayı başaracağım sanırım. Yazıya başlamadan önce değineceğim iki konu var: 1)İlk yazımla ilgili güzel sözleriniz ve beğenileriniz için çok teşekkür ederim, insanı tekrar yazmaya motive eden en önemli şey bu bence. 2)İlk yazımda eklediğim fotoğraflar görünmüyormuş, onu sonradan fark ettim. O sorunu düzelttim, ilk yazıya dönüp fotoğraflara bakabilirsiniz.

Her gün, gideceğim yerleri, aldığım haritada çizip, internette yolun eğimini hesaplıyordum. (www.mapmyride.com burada haritada gideceğiniz yeri seçiyorsunuz, yolun eğimini, rakımını ve profilini veriyor. Çok kullanışlı bir site, turum boyunca çok işime yaradı.) Yolun tırmanışlı veya düz olmasına göre kaç km süreceğime karar veriyordum. Mesela, düz, tırmanışı az bir rota izleyeceksem, 180-200 km’lik bir rota çiziyordum.(İsviçre’de düz bir yer yok aslında, genel olarak ülkeyi batıdan doğuya doğru Alpler kaplamış. Nispeten az eğimli yerleri düz olarak tanımlıyorum.) Tırmanışlı rotalarda ise 100-120 km civarı bisiklete biniyordum. 

Sabahtan akşama kadar bisiklete biniyor, geceleri ise bir sonraki günün rotasını çiziyordum. Nereye gitmeliyim, nerden gitmeliyim vs. karar vermek çok zor olmuyordu çünkü bu ülkenin her yeri güzel, plan yapmadan rastgele bir yerlere gitsem bile harika manzaralar göreceğimi biliyordum. 

İsviçre yolları beni çok şaşırttı. Şehirlerarası yolları bile tek şerit. Tek şerit ve yanında bisiklet yolu. Otobanları bile 2 şeritli.

Bence bir yeri güzel yapan, oranın insanlarıdır. O kadar güzel korumuşlar ki doğalarını, o kadar güzel yerleşmişler ki… Yamaçlarda tek başına, şirin mi şirin dağ evleri, kulübeler görüyorsunuz ve insanların bu kadar güzel estetik anlayışına sahip olmalarına hayret ediyorsunuz.

  

Tur esnasında sürekli durup fotoğraf çekiyordum, fotoğraf çekmekten ilerleyemiyordum. Öyle ki 500 m aralıklarla durup fotoğraf çekmem gerekiyordu. ” Bu manzarayı kaçıramam”, “bu da kaçmaz”, “Oha bu da ne!” vs. deyip duruyordum.

Üçüncü bölümde görüşmek üzere! Bir videoyla veda yapalım: